Σπιρουλίνα - Spirulina

Η σπιρουλίνα (Spirulina) είναι γένος (βρώσιμων) κυανοβακτηρίων. Γνωστότερα είδη είναι η Spirulina maxima (απαντά κυρίως σε Αφρική και Ευρώπη) και η Spirulina platensis (απαντά κυρίως στην Κεντρική και Νότια Αμερική). Παλαιότερα το γένος Spirulina ταυτιζόταν με το γένος Arthrospira, πρόσφατες μελέτες όμως δείχνουν ότι δεν έχουν στενούς δεσμούς και ότι το γένος Arthrospira είναι μονοφυλετική ομάδα. Εναλλακτικά ονόματα που χρησιμοποιούνται γενικά για την σπιρουλίνα είναι Spirulina fusiformis; Spirulina maxima, Spirulina platensis

Η σπιρουλίνα αποτελείται από πολλά κύτταρα, που σχηματίζουν αποικίες υπό μορφή νηματίων, τα οποία, τις περισσότερες φορές,

Κουρκούμη ή κουρκουμάς - curcuma

Αλλιώς: κιτρινόριζα (Turmeric) ή χρυσόριζα!

Η κουρκούμη είναι καρύκευμα. Είναι η αστραφτερή κίτρινη σκόνη που προέρχεται από το θρυμματισμό του ξερού κοτσανιού του φυτού curcuma longa – τροπικός πολυετής θάμνος που ανήκει στην οικογένεια της πιπερόριζας και τον συναντάμε κυρίως στην Ινδία και την Ινδονησία. Η κουρκούμη θεωρείται ιερό φυτό στις χώρες αυτές ιδιαίτερα στην Ινδία όπου για μεγάλο διάστημα κατείχε σημαντική θέση στην κοινωνική, πολιτιστική και θεραπευτική παράδοση. Επίσης κατέχει διακεκριμένη θέση στην ινδική ιατρική παράδοση, την Αγιουβέρδα μια και θεωρείται τροφή με ιδιότητες που καθαρίζουν τον οργανισμό και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία πεπτικών ανωμαλιών, πυρετού, φλεγμονών, αρθρίτιδας, ηπατικών νόσων. Η κουρκούμη χρησιμοποιείται και στην κινέζικη και τη θιβετιανή παραδοσιακή ιατρική.

Στην αρχαιότητα οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν την κουρκούμη για να βάφουν τα ρούχα τους κίτρινα, ενώ οι βαφείς του μεσαίωνα τη αναμείγνυαν με το

Aμάρανθος - Amaranth

Πριν ανακαλυφθεί η Αμερική από τον Κολόμβο, οι Αζτέκοι είχαν ανακαλύψει τη σπουδαιότητα του αμάρανθου, όχι μόνο ως φαγώσιμου, αλλά και ως θεραπευτικού φυτού. Τον τιμούσαν μάλιστα τόσο, ώστε να τον χρησιμοποιούν και στις (αιματηρές) ιεροτελεστίες τους, πράγμα που τρόμαξε τόσο τους Ισπανούς κονκισταδόρες, ώστε να απαγορεύσουν τη χρήση. Όμως ο αμάρανθος εξακολούθησε να αποτελεί βασικό συστατικό διατροφής όχι μόνο στη Λατινική Αμερική, αλλά και στην Ινδία και το Νεπάλ. Έκαναν αλεύρι από τους σπόρους του, ποτά από τη ζύμωσή του, διαφόρων ειδών φαγητά και

Στέβια - Stevia

Ορολογία

Η στέβια (Stevia rebaudiana) είναι το θαμνώδες φυτό, μέλος της οικογένειας asteraceae, το οποίο ενδημεί κυρίως σε χώρες της Ν. Αμερικής και που καλλιεργείται, πλέον σε αρκετές χώρες παγκοσμίως για την εμπορική του εκμετάλλευση. Τα φύλλα του είναι γνωστά για τις γλυκαντικές τους ιδιότητες και είναι 30 με 45 φορές γλυκύτερα από τη ζάχαρη.
Η στέβια που σε πολλές χώρες πωλείται ως συμπλήρωμα ή στα εμπορικά καταστήματα είναι συνήθως ένα ακατέργαστο παρασκεύασμα (σε μορφή σκόνης ή υγρού) που παράγεται από τα φύλλα του φυτού στέβια. Μπορεί να

Κινόα - quinoa

 Η κινόα είναι θάμνος που οι σπόροι του τρώγονται και υπάρχουν σε πολλά χρώματα: άσπρο, κόκκινο, μαύρο αλλά και μπλε. Η επιστημονική του ονομασία είναι Chenopodium quinoa και ανήκει στα ψευτοδημητριακά. Προέρχεται από τη Νότια Αμερική

Η quinoa (Κινόα) έχει ήδη ξεχωρίσει από τον FAO ως τρόφιμο με υψηλή θρεπτική αξία, εντυπωσιακή βιοποικιλότητα καθώς και για

Αγιόκλημα (Αιγόκλημα) - Lonicera

Η ομάδα των φυτών Lonicera (οικογένεια Caprifoliaceae) αποτελείται από 180 περίπου, αειθαλείς και φυλλοβόλους, αναρριχητικούς ξυλώδεις θάμνους, συνήθως γνωστούς με το όνομα αγιόκλημα (ή αιγόκλημα). Εκτιμούνται για τα όμορφα λουλούδια τους, με το ευωδιαστό άρωμα, και τους διακοσμητικούς καρπούς, τούς οποίους τα πουλιά βρίσκουν απολαυστικούς. Το αναρριχητικό αγιοκλήματα είναι κατάλληλο για να αναπτυχθεί επάνω σε καφασωτά, αψίδες ή πέργκολες, ενώ το θαμνώδες είναι ιδανικό για μπορντούρες, βραχόκηπους και φράκτες. Τα λουλούδια του έχουν σχήμα σάλπιγγας, εμφανίζονται από το τέλος του χειμώνα μέχρι την αρχή της άνοιξης ή από την αρχή της άνοιξης μέχρι το τέλος του καλοκαιριού και το χρώμα τους ξεκινάει από κρεμ και ανοιχτό κίτρινο μέχρι έντονο κόκκινο, μαβή και τριανταφυλλί. Συνοδεύονται από όμορφους καρπούς που το χρώμα τους μπορεί να είναι

Σισάνδρα - Schisandra Berries

Η ΣΙΣΑΝΔΡΑ ειναι ενα αγριο μουρο που πολλοι το ονομαζουν    Κινεζικη Μανολια.
Η Σισάνδρα  είναι ένα φυλλοβόλο ξυλώδες αναρριχώμενο φυτό ενδημικό της βόρειας Κίνας, της Κορέας και της ρωσικής Άπω Ανατολής. Οι καρποί του φυτού χρησιμοποιούνται στην παραδοσιακή κινέζικη ιατρική. Συνήθως χρησιμοποιούνται σε ξηρή μορφή ή βρασμένα για να κάνουν ένα τσάι. Η γεύση τους έχει ένα μείγμα από ξινό, γλυκό, αλμυρό, καυτό, και πικρό ταυτόχρονα. Αυτός ο ασυνήθιστος συνδυασμός γεύσεων αντικατοπτρίζεται στα κινεζικά με το

Φαγόπυρο - Μαυροσίταρο - Buckwheat

Κοινό φαγόπυρο 

 (Φαγόπυρος esculentum) είναι α εγκαταστάσεις γένος Φαγόπυρος (μερικές φορές συγχωνευμένος στο γένος Polygonum) στην οικογένεια Polygonaceae. Με το congenor του Φαγόπυρο ταρτάρου, μετριέται συχνά ως α δημητριακά, εν τούτοις αντίθετα από τα περισσότερα δημητριακά τα buckwheats δεν είναι αληθινά χλόες. Το φαγόπυρο δεν συσχετίζεται έτσι με αληθινό σίτος. Το φαγόπυρο κατεβαίνουν πιθανότατα από άγριο φαγόπυρο, αν και δεν μοιράζεται την άμπελος-όπως συνήθεια αύξησής του.
Το κοινό φαγόπυρο ήταν εξημερωμένο και πρώτα καλλιεργημένο μέσα νοτιοδυτική Ασία, ενδεχομένως περίπου 6000 Π.Χ., και από διαδίδει δυτικά στην Ευρώπη και προς ανατολάς Κεντρική Ασία και έπειτα Θιβέτ και Κίνα. Τεκμηριώνεται στην Ευρώπη στα Βαλκάνια από τουλάχιστον Μέση νεολιθική (circa 4000 Π.Χ.) και ο παλαιότερος γνωστός παραμένει στην Κίνα χρονολογεί μέχρι τώρα στο circa 2600 Π.Χ.. Εντούτοις, η γύρη φαγόπυρου είναι παρούσα στην

Αρώνια - Aronia - Aronia melanocarpa / Black Choceberry

Ένα φυτό με ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες, φαρμακευτικές και άλλες χρήσεις, κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος μεταξύ των Ελλήνων καλλιεργητών. Πρόκειται για την αρώνια, που ήδη καλλιεργείται σε 700 στρέμματα σε όλη την ελληνική επικράτεια και τα πρώτα «μηνύματα» είναι πολύ θετικά.
Όπως εξηγεί στο ΑΜΠΕ ο τακτικός ερευνητής στο Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών Θεσσαλονίκης Ιωάννης Σπανός, η συνολική παραγωγή, ύστερα από μία διετία, υπολογίζεται σε 224 τόνους (σε φυτευτικό σύνδεσμο 3μ Χ 2μ, 160 φυτά στο στρέμμα και σε δύο κιλά ανά φυτό), και σταδιακά θα αυξάνει- στο τρίτο έτος 4 κιλά το φυτό, στο

Μύρτιλο - Βlueberry - μπλούμπερι - Mirtillo

Το Μύρτιλο είναι ένα από τα διάφορα είδη φυτών χαμηλής ανάπτυξης, αλλά και ο εδώδιμος καρπός του, της οικογενείας των Ερεικοείδων παρά την επιστημονική του ονομασία (λατ. Vaccinium myrtillus) που υποδηλώνει ότι ανήκει στα Μυρτοειδή.
To θέμα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο γιατί μερικοί βοτανικοί το συμπεριλαμβάνουν στην οικογένεια των Μορεοειδών (Moraceae) από την οποία διαφέρει ως προς την έλλειψη γαλακτώδους χυμού. Εξαπλώνεται ως αυτοφυές, συνήθως μεμονωμένο στις εύκρατες και ψυχρές περιοχές της γης, στα ψηλά βουνά των τροπικών περιοχών και κατά

Γκοτζι - Goji - Gojiberry

Γκότζι (Goji) – το μουρο της ευτυχίας, είναι η κοινή ονομασία ενός φρούτου, που παράγεται από δύο πολύ συγγενικά μεταξύ τους είδη: το Lycium barbarum και το L. Chinense. Είναι ενδημικά είδη της νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Ασίας. Τα είδη του γκότζι είναι φυλλοβόλα, πολυετή φυτά, με ξυλώδη κορμό και φτάνουν σε ύψος από 1 μέχρι 4 μέτρα.

Το φυτό είναι γνωστό εδώ και αιώνες στην Κίνα και στην περιοχή του Θιβέτ. Στην Κίνα αναφέρεται στις λαϊκές παραδόσεις από το 2.800 π.Χ. Χρησιμοποιείται στην κινεζική ιατρική για τις ευεργετικές του ιδιότητες όσον αφορά την

Ιπποφαές - Hippophae

Το Ιπποφαές (Hippophae L.) είναι φυλλοβόλος θάμνος που ανήκει στην οικογένεια των Ελαιαγνοειδών. Η κοινή ονομασία στα αγγλικά sea-buckthorn, γράφεται με ενωτικό (-) για να μην συγχέεται με το buckthorn, που αποτελεί κοινή ονομασία του φυτού ράμνος (λευκαγκαθιά) (Rhamnus, οικογένεια Ραμνοειδή (Rhamnaceae). Επίσης, απαντάται και με τις ακόλουθες κοινές ονομασίες στην αγγλική γλώσσα "sea buckthorn", seabuckthorn, sallow thorn, sandthorn or seaberry. (Γερμανικά: Sanddorn, Ιταλικά: Olivella spinosa, Γαλλικά: Grisset, Ισπανικά: Espino falso)

Αν και στη σύγχρονη Ελλάδα το ιπποφαές (αρχ. ιππόφαος, ιππόφεως, ιπποφανής) χρησιμοποιείται τα τελευταία χρόνια, στην αρχαιότητα η χρήση του ήταν πολύ διαδεδομένη. Σχετικές αναφορές υπάρχουν σε κείμενα του Θεόφραστου, μαθητή του Αριστοτέλη, αλλά κυρίως του Διοσκουρίδη, του πατέρα